maandag 29 juni 2015

Bye bye..



Vanuit het pension keek je aan de achterkant
tegen een hoge, steile, rotsachtige bergwand aan,
in de avond zag je dan in de verte af en toe de lampen
van een auto, die naar beneden reed.
Op een zonnige middag besloten wij die weg naar
boven te rijden, ik denk dat ik de hele weg mijn adem
inhield, zo smal, zo hoog, zo spectaculair..
Eenmaal boven gekomen (pfff) reden wij een gebied in,
van een onwerkelijke schoonheid..
Er stonden eeuwenoude olijfbomen, er liepen
her en der koeien en ezels los, en het was er zo stil..


Wij reden voorzichtig verder, omdat de koeien
zomaar over het weggetje (met vele gaten er in) liepen,
maar ook omdat het enigszins ongepast leek,
met een auto hier door heen te rijden..
Op een gegeven moment zagen wij een klein tafeltje
langs de weg, met een parasol erboven, de vrouw
die erbij hoorde sprong zowat voor de auto, hello, hello,
riep ze en begon omstandig haar waren aan te prijzen..
(ik had zomaar de indruk dat hier niet zo vaak
toeristen kwamen)


Natuurlijk stapten wij uit de auto, kochten wat 
amandelen bij haar stalletje en wat knalgroene soort van pruimen,
ze liet ons van alles proeven en P moest haar
kleine moestuintje bewonderen..
Bye bye schreeuwde ze met schelle stem, toe we weg reden. 
Oh het was zo grappig, echt, ze stond als een malle 
te zwaaien, alsof we verloren familie waren..
Een eindje verderop parkeerden wij de auto
bij een veld met allemaal oude waterputten, 
en terwijl wij daar zo zaten wenste ik dat ik even 
de tijd als een gordijn opzij zou kunnen schuiven..
Dan zou ik gezien hebben dat de vrouwen het water uit 
de putten haalden met een emmer..
(niet zo'n blauwe van plastic natuurlijk..)


Dan zou ik gezien hebben dat er prachtige oude 
kleden tussen de bomen hingen om te luchten,
dat een oude vrouw ze ophaalde en op haar rug bond.
Dan zou ik gezien hebben dat iemand
zijn boot helemaal over het steile weggetje zijn boot
naar boven had gesleept, misschien met het wonderlijke idee
om hem daar ooit eens op te knappen..
(nu ligt de boot al jaren en lijkt vergroeid met de omgeving)


Dan zou ik gezien hebben dat er een kromgegroeide 
oude vrouw met een enorme bos kruiden op haar
rug, over het weggetje liep..
Maar toen realiseerde ik me dat dat eigenlijk helemaal 
niet nodig was, van dat gordijn van de tijd..
want dit alles was daar, schijnbaar onaangeraakt 
door de tijd, vroeger en nu kwamen hier samen..
Dus wij zaten daar nog een uurtje of wat,
ik verzamelde wat moed om het bergweggetje weer
af te dalen..en toen ik die bij elkaar had,
vertrokken wij..


Wij reden langs het amandelvrouwtje,
om aan de lange maar wonderschone afdaling te beginnen.
Bye bye riep ze en ze zwaaide alsof haar leven ervan af hing..

Ik wens je een fijne dag
en natuurlijk zeg ik; Bye bye ;-)
-X-

vrijdag 26 juni 2015

The ocean



Deze foto nam ik van een steiger af,
kan je geloven dat het water zo helder is?
De zwarte dingetjes die je ziet liggen op de bodem
zijn zee-egels (gewoon, ter informatie ;-)

Ik wens je een heel fijn weekend,
ik denk zomaar dat het strandweer wordt..
-X-

donderdag 25 juni 2015

A special encounter..


Op een zinderend warme namiddag reden wij,
door het schijnbaar verlaten landschap
over een duizelingwekkende bergpas heen.
Het was een goede oefening in vertrouwen hebben,
naast iemand zitten die het stuur in handen heeft
terwijl je zelf de afgrond inkijkt.
Een enkele verkeerde beweging en de auto
zou zo over de rand schuiven met alle gevolgen van dien.
(er was geen enkel geruststellend hekje te vinden)
Af en toe ontsnapte mij een Oeh en Aah en
natuurlijk een zucht van verlichting als we boven waren.
Af en toe stopten wij even, om van het uitzicht 
te genieten en de stilte te ervaren, je hoorde enkel
het zingen van de krekels, of het gezoem van de bijen.


Terwijl wij de bergpas afreden achter een vrachtwagentje,
wat hortend en stotend de weg afreed,
zag ik dat het autootje over iets heen reed,
precies tussen de wielen door; was dat nou...
Stop eens even, zei ik (tegen mij onverschrokken chauffeur;)
En ja hoor, het was een schildpad, die midden op de weg zat.
Ik zag enkel het schild, misschien vond hij het autootje 
wat bijna over hem heen was gereden ook een beetje eng..
Ik haalde mijn camera, en precies op het moment
dat ik de eerste foto wilde maken, kwam zijn kop
(of is het hoofdje?) uit het schild..
Hij keek me aan met dat oogje (of ik dacht 
dat hij dat deed) en ik was ontroerd,
wat een bijzondere ontmoeting, ik zag nog nooit
eerder een schildpad, behalve in de dierentuin.
(en nu ja vroeger bij de Fabeltjeskrant)


Ik maande de schildpad richting de kant van de weg,
je moet er toch niet aan denken, dat hij per ongeluk,
onder de wielen van een auto terecht zou komen..
Beetje beter oppassen de volgende keer, zei ik tegen hem
en misschien kan je de volgende keer als je
een vergadering bijwoont van de Zuid Turkse Berg Schildpadden
eens de mogelijkheid bespreken van een vlaggetje 
bij het oversteken van bergwegen...
(gewoon een kleine tip van mijn kant)
Natuurlijk gaf hij geen antwoord, maar wandelde
op zijn gemakje de berm in, wij vervolgden onze weg..

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 24 juni 2015

A wish tree and some postcards.



Met onze glanzende witte huur auto reden wij
regelmatig door de bergen, omdat zo ongeveer iedereen
in een witte auto reed en wij een Turks nummerbord hadden,
dus niet speciaal herkenbaar als toevallige toeristen,
staken voorbijgangers regelmatig hun hand op.
Eenmaal stonden wij langs de kant van de weg,
even te genieten van het uitzicht toen er iemand langsreed
die zwaaide, P zwaaide zo enthousiast terug dat de man 
meteen remde en vroeg of hij ons kon helpen :-)
Op een mooie ochtend reden wij door een piepklein
rommelig dorpje, het waren eigenlijk niet meer
dan een handjevol huizen en een moskee..


Wij besloten wat thee te drinken op een terrasje
onder een boom met een briefje er op..
Op het briefje stond dat het een wensboom was
(dat zagen we ook al in een ander dorp, het is 
kennelijk een streek waar veel te wensen is)
Je moest drie rondjes met de klok mee 
rond de boom lopen en het zou Allemaal goed komen.
Dat deed ik natuurlijk, ik hou van wensbomen
eigenlijk van welk wens-ding dan ook..
Het cafeetje werd gerund door een hele familie,
vader, moeder, ooms, tantes, natuurlijk oma
die met strenge hand het hele gebeuren runde en
een brutaal jongetje, of kereltje zoals P zou zeggen..
die met een driewielertje rond onze tafel cirkelde.
Wij zaten daar een uur of wat, met thee, wat te eten
en keken naar het onderlinge liefdevolle gedoe 
van de familie en zo af en toe liep ik eens
drie rondjes rond de boom, gewoon voor de zekerheid ;)


Op weg terug naar de auto liepen wij door
de verlaten dorpsstraat, overal schrikten mensen op
en haasten zich naar hun winkeltje..twee toeristen-alarm!
In een mini supermarkt vroeg ik naar wat ansichtkaarten
(dat klinkt makkelijker dan het was) waarop het meisje
naar buiten liep, haar kleine broertje riep die aan kwam snellen.
Ik moest op een briefje schrijven hoeveel ik er nodig had,
waarop het jongetje weg werd gestuurd.
Even later kwam hij terug met en stapeltje, verkleurde,
ietwat mottige kaarten, oh haha, zo grappig,
hij had ze al voor mij uitgekozen..
De rest van de vakantie zaten de kaarten in mijn tas,
maar nergens echt nergens zagen wij een brievenbus,
noch een postduif die bereid was Zo ver te vliegen.
Gisteren deed ik ze in een envelop en verstuurde 
ze vanuit hier.

Terwijl ik op de zon zit te wachten,
wens ik je een fijne dag
-X-

dinsdag 23 juni 2015

A slow walk (and lots of plants)


Het pension waar wij logeerden
(het klinkt zo gezellig ouderwets, pension, vind je niet?)
lag zo aan de onwaarschijnlijk blauwe zee..
Je hoefde enkel een paadje naar beneden te lopen
en je kwam op een smal strandje met stenen..


De eerste dag wandelden wij over het strandje,
gewoon om de omgeving wat te verkennen..
De hele baai was nog niet aangeraakt door 
het massa toerisme en van een wonderlijke schoonheid..
Er stonden de mooiste huizen vlak aan zee,
met prachtige tuinen met bijzondere planten,
zo zag ik nog nooit zo'n grote cactus, 
of een geranium van meer dan een meter hoog
(oh..al die eerste keren :-)


Ik bedoel maar, je kan toch bijna niet geloven,
dat dit echt is, wel..hij stond daar zomaar mooi te zijn..
Wij wandelden daar uren lang, 
in een tempo zo langzaam dat we nog net niet omkiepten,
stonden stil bij elke plant, elke kat op een muurtje,
elke mooie steen die we zagen..


Onderweg kwamen wij een verlaten terrasje tegen,
er zaten enkel wat mannen thee te drinken,
terwijl ze met serieuze gezichten de Dingen
van de dag met elkaar bespraken..
Ook wij dronken thee, wij zijn beide helemaal
geen thee drinkers maar op de een of andere manier,
past het zo goed daar en smaakt het ook anders..


Aan het einde van de baai, stond een huisje,
een beetje krakkemikkig maar prachtig.
Op de veranda, die volstond met geraniums in oude 
olijfolieblikken, zat een hele oude vrouw te handwerken,
tussen de wapperende was aan de lijn.
Er zat een kat op de rand van de veranda, mijn adem stokte even,
dit was het droombeeld wat ik altijd heb van mijzelf,
als ik oud ben, het was enkel nog mooier,
vanwege het uitzicht op zee en de eindeloze blauwe hemel..
Mijn eigen fantasie overtroffen..


Ik draalde wat rond, overwoog of ik een foto zou maken,
om het hier te laten zien, ik koos ervoor het niet
te doen, het zou een ongevraagde inbreuk geweest zijn,
in het leven van de vrouw..
Het beeld van haar hou ik vast, evenals de herinnering
aan de (onbedoelde mindful) wandeling.
Nu ik dit alles zo neertyp vraag ik me af waarom
ik hier nooit zo'n langzame wandeling maak, waarbij 
je alles opmerkt, misschien moet ik het eens proberen..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 22 juni 2015

We went away and we came back..


Dus wij gingen naar Turkije en we kwamen weer terug,
als ik nu naar de foto's kijk lijkt het al weer
zo ver weg en kan ik me bijna niet voorstellen dat ik daar was..
Een paar weken geleden gingen wij in alle vroegte
naar het vliegveld met een superdeluxe taxi, dat deed ik 
nog nooit eerder, het was een reis van Eerste keren,
dat je met mijn leeftijd nog zoveel dingen voor het 
eerst kan doen..mooi eigenlijk..
Na gedoe met de bagage (de koffer met de camera's 
en laptops mocht aanvankelijk niet mee in de cabine)
hadden wij een prachtige vlucht, ik ben zowat 
voor alles bang maar niet om te vliegen, gek genoeg.


Op het vliegveld haalden wij de, vanuit Nederland 
gehuurde, auto op, we hadden geen idee wat het
zou zijn want de alles ging in het Turks.
Het bleek een splinternieuwe witte auto, dat waren twee
eerste keren in 1 klap, ik reed nog nooit in zo'n nieuwe
en bovendien gehuurde auto..:-)
Het viel al snel op dat witte auto's het Helemaal zijn
in het zuiden, de ene na de andere, zo grappig.
Het landschap was totaal niet wat ik verwachtte,
in mijn gedachten zouden het vriendelijk glooiende
 heuvels zijn, met hier en daar een wit huisje.
Maar het waren ruige bergen met bijbehorende,
engen bergweggetjes met steile afgronden,
en geen wit huisje te bekennen, maar het was prachtig,
eigenlijk overtrof het al mijn verwachtingen..


Zo af en toe vingen we een glimp op van de zee,
terwijl we daar zo reden door het adembenemende landschap
(en bijbehorende afgronden) som dichtbij, soms ver.
We volgden de aanwijzingen op het briefje,
wat we kregen van de eigenaresse van het pension:
neem het tweede bergweggetje rechts, sla dan links 
af bij de klein moskee met het blauwe dak, vervolg 
je weg langs de oude scheepswerf, prachtig, het leek
wel een gedicht, we reden niet 1 maal verkeerd
(dat was ook een eerste keer, wij kunnen Heel goed
verkeerd rijden zelfs met een tomtom)


Uiteindelijk kwamen wij aan bij het pension,
vlak aan het strand, werden vriendelijk ontvangen,
kregen een mooie kamer met uitzicht op het water.
En nadat ik eerst de spanning van de dag
(ter mij verdediging wil ik zeggen dat we 12 uur onderweg 
waren en ik nauwelijks geslapen had) afreageerde op P,
was ik een uurtje of wat later eindelijk geland (en gekalmeerd)
Ik liep het paadje naar beneden af en..


zag dit, wel..je mag wel zeggen dat ik gezegend ben,
dat ik daar zomaar aan de waterlijn mocht zitten,
terwijl de zon achter de bergen zakte..

-wordt vervolgd-

Ik wens je een mooie maandag, en een prachtige
zonsondergang vanavond.
-X-

vrijdag 29 mei 2015

Reasons to be cheerful (last one for now)


Dit weekend ga ik mijn koffer inpakken, ik heb zelfs
al wat kleren gestreken (heel bijzonder ;-) omdat wij
dinsdagochtend in alle vroegte naar Turkije vertrekken..
Het was oorspronkelijk bedoeld als vakantie, maar
later sloop het idee er in dat ik, als ik daar dan toch ben,
ook wel wat kan fotograferen voor mijn nieuwe boek.
Eerst vliegen we naar Dalaman, in het zuidwesten,
daar huren we een auto en rijden naar de kust, waar 
we een pension boekten aan zee.
Ik kocht zelfs een badpak, ik had er al een jaar of 10,
geen meer, ik ben niet zo'n zwemmer..
(ik zie er uit als een oma uit de jaren 50 met dat ding,
maar ach, niemand kent mij daar, haha)
Vervolgens zullen wij na een week een binnenlandse vlucht
nemen naar Instanbul (dat moest ik gewoon even zeggen,
van die binnenlandse vlucht, ik nam er nog nooit eentje,
en het klinkt op de een of andere manier zo Echt..)
Daar was ik al een paar keer eerder, de foto's 
bij dit bericht zijn daar ooit genomen..


Na een week nemen we nog een boot naar Bursa,
paar dagen later varen we weer terug en vliegen naar huis.
Nu zou ik natuurlijk kunnen zeggen dat ik er als 
een berg tegenop zie, ik ben helemaal geen reiziger,
noch ben ik speciaal dol op avonturen, maar dat past
helemaal niet in de Opgewekte Redenen week.
Ik heb er ook zin in tegelijkertijd, het is een soort rare
mix van gedachten en gevoelens..
Dus in plaats van dat ik bedenk wat er allemaal mis kan gaan,
denk ik aan alle Prettige dingen die zo'n reis met zich meebrengt..


Het is lekker weer daar weer, ik ga in zee zwemmen,
met mijn idiote badpak aan (en er niets om geven)
of misschien alleen met mijn tenen in het water wiebelen..
Het eten is er fantastisch, misschien kan ik wel een 
ezel aaien en aardige mensen ontmoeten.
We zullen de binnenlandse vlucht niet missen,
thee drinken aan de Bosporus, naar de markt gaan,
bijzondere dingen zien en samen zijn..
Ik ga gewoon heel veel mooie foto's maken
(ik kocht speciaal een fototas die niet op een fototas
lijkt, zodat ik mijn camera altijd op de pak heb)
en als ik terugkom (pff ;-) zal ik mooie verhalen,
kunnen vertellen, aah redenen genoeg om 
die berg gewoon op te wandelen en te genieten


Ik neem mijn laptop mee, vanwege het opslaan 
van de foto's en al, en misschien heb ik zelfs wel
ergens wifi, zodat ik hier verslag kan doen uit de verre..
(en oh, als je goed kijkt, glimlacht deze kat, zie je het?)

Nog even samenvattend over deze Opgewekte week,
het ging best lekker, al zeg ik het zelf, misschien moet
ik het eens vaker doen.
Maar ik wil tot slot toch nog even een relativerend woord
spreken over al deze blije dingen.. ik denk dat het helemaal
niet erg is om af en toe eens fijn te somberen
(je waardeert de vrolijke dingen daarna ook weer meer )
en mocht ik weer eens verzeilen in het eindeloze getob,
dan zal ik denken aan de volgende woorden:
(die ik op Pinterest vond)

Stop
Breathe
Cry if you must

Ik zeg er dan nog achteraan: en ga weer verder!

Ik wens je hele mooie dagen, je ziet hier wel weer
een bericht verschijnen, heel veel liefs!
-X-

Ach vergeet ik het bijna van de kaartjes;
als jullie je adres willen mailen, dank je:
Angelique, Moon, Esther, Janny, Lizet, Evelien,
Kristel, Chateligne, Maartje en  Bertiebo..

donderdag 28 mei 2015

reasons to be cheerful #4


Gisteren fietste ik even naar de bibliotheek
en ik weet niet of de redenen om opgewekt te zijn
ineens in de lucht hangen, maar onderweg waren er
verschillende mensen die zomaar naar mij lachten..
Een hele dikke mevrouw met een piepklein hondje,
het liep naast haar maar het had ook in haar hand gepast.
Een man met een hele grote groene zonnebril op
en een oude dame die keihard liep te praten
in haar mobiele telefoon..
Daarnaast kwam ik wel 8 katten tegen,
waarvan ik zeker weet dat ze glimlachten..
(hoewel ik mij bewust ben van het feit dat 
katten niet de mogelijkheid hebben om te lachen..)
Daarnaast haalde ik gisteravond mijn zelf opgelegde 
deadline voor mijn -iets met wol boek-
namelijk de helft van de patronen bedenken en 
er een voorbeeld van gemaakt hebben..
nog voor de vakantie...ik zou dolgraag al wat willen 
laten zien, maar dat kan natuurlijk niet,
dan is de verrassing er af..


Ook maakte ik nog wat kleine notitie- en tekenboekjes,
om mee te nemen, ik heb altijd een boekje
en een pen in mijn tas zitten, de beste gedachten komen
altijd op onverwachte momenten naar boven en zijn soms
zo vluchtig dat je ze beter kan opschrijven.
(anders zit je later van: ik had echt iets Heel leuks
bedacht maar wat was het ook alweer, en hoe je 
ook je best je doet, niet meer te vinden in je hoofd..:-)


Kortom, ik ben klaar voor de vakantie
hoewel we pas dinsdagochtend, in alle vroegte,
zullen vertrekken, zo rond een een of 4
(wat is dat toch met die vliegtijden, altijd op onmogelijke uren)
Terwijl ik dit zat te typen dacht ik nog even na
over die glimlachende mensen, misschien was 
het zo dat ik wel eerst lachte, het zou zomaar kunnen..
Maar die katten, ik weet het zeker, die lachten eerst..

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 27 mei 2015

Reasons to be cheerful #3


Altijd als ik naar het winkelcentrum fiets,
kom ik over een fietspad wat naast de IJtunnel weg ligt
(dat is een soort snelweg het centrum in.
Het is een bijzonder ongezellig fietspad, maar waar
ik nu zo blij van word elke keer weer opnieuw,
zijn de konijntjes die daar ergens wonen, ze dartelen
om en op het fietspad en zijn helemaal niet bang.
Ik zou daar niet willen wonen als ik een konijntje was,
maar ze lijken het uitstekend naar hun zin te hebben
of ze maken er gewoon het beste van, dat kan natuurlijk ook..
Ook staat het helemaal vol met klaprozen,
zo'n prachtig gezicht, ik hou van klaprozen,
wiebelend op de wind op hun fragiele stengels..


Andere redenen om opgewekt te zijn deze week,
is dat mijn collectie gratis potloden aardig gegroeid is,
je mag wel zeggen dat ik inmiddels al een aardig bosje heb.
Ik schreef er ook over op de laatste Flow blog
die ik maakte en vandaag online zal komen.
Dat was een grote eer dat ze me vroegen en ik 
ben er wel een beetje trots op om daar te staan..:-)
Ik laat daar ook de cover zien van mijn 
soort van kleurboek, maar ik zet hem hier ook neer,
zodat jullie de primeur hebben (ha)


Het is een beetje merkwaardige uitsnede, maar dat 
heeft te maken met het sjabloon van mijn blog,
ik had het hele plaatje er op kunnen zetten,
maar dan was het weer een heel klein plaatje geworden..
Ik heb echt heel hard gewerkt aan het kleurboek
en ik moest echt ver buiten mijn comfortzone,
om het maar eens in hippe woorden te zeggen.
Ik ben tevreden over het resultaat, beter dan dit
had ik het echt niet gekund, echt niet :-)
Alles is nu bij de vormgever en het zal als 
alles gaat zoals gepland gepubliceerd worden
op 22 september (dat hoorde ik gisteren)
Ha, redenen genoeg om opgewekt te zijn,
blije konijnen, feestelijke klaprozen en een
derde boek...waar werd jij blij van gisteren, of vandaag?

Ik wens je een opgewekte dag
-X-

dinsdag 26 mei 2015

Reasons to be cheerful #2


Het gekke is dat als je nadenkt over redenen
om opgewekt te zijn er steeds meer bij komen..
Het is net zoiets als tobben, maar dan andersom,
je bedenkt een leuk dingetje en dan volgt er nog eentje,
en nog meer en voordat je het weet is je hoofd 
gevuld met prettige dingen, fijne techniek eigenlijk;
tegenover elke tob-gedacht zet je een leuke gedachte neer..
Zo was ik de afgelopen dagen bezig met de voorbereiding
van mijn (onze) vakantie/dienstreis (haha)
We gaan pas over een week, dus misschien wat vroeg,
maar het is gewoon aangenaam om er mee bezig te zijn..
Ik zocht alvast allerlei zomerkleren uit, deed ze in de was
(ik waste ze niet in custardpoeder, maar het doosje 
paste zo goed bij de mini waspoeder doosjes :-)
en nu liggen er frisse stapeltjes klaar om 
in mijn koffer te doen (van alle huishoudelijke 
werkjes vind ik wassen echt het allerleukste)


Iets anders waar ik erg vrolijk van werd, was de uitnodiging,
die ik kreeg van Sabien van Engel, voor de viering van 
het 10 jarige bestaan van haar bedrijf.
Ik ontwierp ooit een slingertje voor haar
(waarvan het doosje mooier is dan het slingertje zelf :)
Op de weg naar het gebouw waar het feest was,
hingen allerlei foto's met producten van Engel, en zo 
ook het mijne, aah, mijn hart maakte een sprongetje, zo leuk..
Het hele feestje was trouwens erg geslaagd, en ondanks
mijn aanvankelijke aarzeling om te gaan (hoofdpijn enzo)
ging ik bijzonder opgewekt met de trein naar huis..


In de trein las ik op Instagram dat iemand zei dat mijn 
blog in de Libelle stond, weer al zoiets leuks..
Ik lees het blad zelf niet maar ik kocht er eentje bij
een kiosk op het station, heel gek, nog steeds, als je in een 
blad bladert en dan ineens je eigen naam tegenkomt..


En oooh en aaah alle reacties op het ingepakte kadootje,
ik heb ze natuurlijk allemaal gelezen, hier en 
op Instagram, echt hartverwarmend leuk, dank jullie wel.
Het pakje wil ik graag sturen naar Lola Writes,
als je mij even zou willen mailen, dank je wel.
Een ander ideetje wat ik had, is dat het misschien leuk 
zou zijn dat ik 10 ansichtkaarten ga sturen naar 10 lezers.
Ik heb geen idee hoe lang een kaart uit Turkije er 
over doet en of het allemaal goed zal gaan,
ze worden gebracht met een postduif, wist je dat ;-)
 het is echt een lange reis en niet zonder gevaren
(denk aan roofvogels, slecht weer en de kans 
om te verdwalen ergens onderweg)
maar ik wil het toch proberen..
Laat even een reactie achter als je een kaart zou 
willen ontvangen, dan kies ik als het er meer zijn dan 10,
willekeurig wat namen uit..
Het zou wel fijn zijn, dat als de duif aankomt met de 
kaart je hem dan wat graan (of wat duiven eten)
wil geven en misschien een bakje water..als dank.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 25 mei 2015

Reasons to be cheerful week #1


Vorige week kreeg ik een mailtje van een trouwe
bloglezers, dat zij zich enigszins zorgen maakte over mij..
Over mijn hoofdpijn en dat ik wat tobberig overkwam..
daar moest ik, naast het feit dat ik het lief vind,
 toch wel een beetje om glimlachen...
Als het Tobben niet had bestaan, was ik er de uitvinder
van geweest, dat moge inmiddels toch wel duidelijk zijn.
Zoals de wind waait, waait mijn blog en ik kan natuurlijk
heel makkelijk een heel feestelijk beeld geven van mijn leven,
maar dat past niet bij me, het zou zo onecht zijn,
bovendien word ik zelf altijd een beetje zenuwachtig 
van mensen die alles zo zeker weten en waarvan het 
leven als een sprookje gepresenteerd wordt..
Wat betreft de hoofdpijn, nog bedankt voor alle goede 
wensen, het blijkt een zenuw (trigeminus)te zijn aan de zijkant
van mijn gezicht die overprikkeld is en een bijzonder
vervelende pijn veroorzaakt, waartegen nu niet zo veel 
te doen is , behalve pijnstillers.
Ik ga ervan uit dat als het gekomen is, 
het ook weer kan en zal gaan..


Als tegenwicht tegen al het getob, bedacht ik mij
dat het voorafgaande aan mijn vakantie het een 
goed idee was om deze week uit te roepen tot:
-de redenen om opgewekt te zijn- week..
De reden van vandaag is dat het er buiten zo 
ongelofelijk mooi uitziet, het groen, de bloemen..
Echt, je hoef maar een stap buiten de deur te doen,
ronde je heen te kijken en te genieten..
En oh, maak je geen zorgen over mij
(mocht je dat doen) lief, maar niet nodig,
het komt altijd weer goed, hoor :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

donderdag 21 mei 2015

Light..


Ah, dit vind ik zo'n prachtige hoopvolle quote..
en misschien heb ik het ook wel een beetje nodig,
dit idee, op het moment..
De laatste dagen voel ik mij zo beroerd (aanhoudende,
bijzonder akelige hoofdpijn) dat ik mijzelf zo 
maar eens naar de huisarts sleep..
Ik zal mij weer melden als ik mij wat beter voel en 
als ik de gelegenheid had weer wat foto's te nemen.
En oh, wat ontzettend leuk al die reacties
op het ingepakte kadootje, echt heel fijn :-)

Ik wens je fijne dagen
-X-

woensdag 20 mei 2015

Wrapped present give-away


Van de week leverde ik de vierde en laatste blog in
die ik voor de Flow-blog maakte, ik heb er best veel
werk van gemaakt en het voelt ook echt anders 
 om iets voor een andere blog te maken..
Ik heb echt even een tandje bijgezet, zoals dat
zo mooi gezegd wordt, niet dat ik hier de 
de kantjes ervan afloop, maar dit is mijn eigen speeltuintje..
Ergens in de middag staat de derde blog er op,
met daarin wat manieren om een kadootje in te pakken
en te versieren, in die blog verwijs ik naar deze,
waar je een van de ingepakte kadootjes kan winnen.
Kan je het nog volgen, het leek zo logisch toen ik 
het bedacht, wel, hoe dan ook..


Ik geef hier een Zomaar-kadootje weg,
of je de Flow blog nu hebt gelezen of niet :)
Het is al ingepakt dus je kan niet zien wat het is,
maar misschien is het Zomaar een gesigneerd Vive la vie
boek, dat zou zomaar kunnen (haha)
Dus, als je daar kans op wil maken laat dan een reactie
achter onder dit bericht (dus niet bij de Flow) 
Dan verloot ik het volgende week maandag.
Best simpel, toch, uiteindelijk?

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 19 mei 2015

My camera, random pictures and a mini-movie


Altijd als we weg gaan, of moet ik zeggen meestal,
want ik vergeet hem ook wel eens, neem ik mijn 
camera mee, het is een onhandig groot ding,
dus ik doe hem altijd in een mandje..
(ik vind die fototassen er zo suf uitzien :-)
Dat is niet altijd even handig, maar ik ben zo dol
op mijn camera dat ik dat er graag voor over heb.
(ik begrijp dat het ietwat vreemd is om te zeggen
dat je dol bent op een Ding, maar toch is het zo:-)


Voordat ik deze blog had, had ik zo'n klein,
handig dingetje waar ik eigenlijk alleen vakantiefoto's
enzo mee nam, het eerste jaar van mijn blog
fotografeerde ik daar ook nog mee, maar ik wilde 
uiteindelijk iets meer dan dat..
Daarna had ik een tweedehands spiegelreflex camera,
op alle foto's die ik nam zat een vlek rechtsboven,
(er zat iets op de spiegel waar niets meer aan te doen was)
op den duur was ik daar zo aan gewend dat ik er 
rekening mee hield met het maken van de foto's.


Pas toen ik begon aan mijn tweede boek,
kocht ik een nieuwe goede camera, en ooh ik vind
zo'n prachtig bezit, werkelijk waar..
(ik zie trouwens een schapen hoofd, of misschien
een poedel in deze wolk, jij?)
Ik fotografeer alles wat los en vast zit,
ook als we onderweg zijn, vaak roep ik, stop even,
want ik zie een..vul maar in; wolk, gansje, wasknijper,
vuurtoren, er zijn zoveel mooie dingen en sinds ik een 
camera heb valt het me gewoon nog veel meer op..


Nog even iets anders leuk, ik kan echt geen 
goed bruggetje vinden hiervoor, maar voor 
het bedrijfje van Judith, wat binnenkort een doorstart
maakt, maakte ik wat tekeningen waarvan iemand 
anders een klein filmpje maakte.
Je kan het hier bekijken en ik vind het superleuk
om een tekeningetje van mij te zien wandelen :-))
Ook werkte Judith keihard aan haar nieuwe site: Jud-ith
(ze bouwde hem helemaal zo knap)
misschien vind je het leuk om even te kijken.
(ah, de trotse moeder, alweer)

Al met al een wat rommelig bericht, maar goed,
soms zijn de dingen gewoon wat rommelig..
Ik zie een prachtige lucht buiten, ik denk
dat ik even een foto ga nemen, maar niet voordat
ik je een hele fijne dag heb gewenst..
-X-