woensdag 29 juli 2015

Piles of things and thoughts..


Er liggen bij mij altijd stapeltjes op de trap,
of wat zeg ik, er liggen stapeltjes door het hele huis heen..
Grote stapels, kleine, stevige en wankele
want ik ben een stapelaar, dat is ook al weer geen goed woord,
er verschijnt meteen een rode streep onder terwijl ik het typ..
Maar het is wel een mooi woord..net zoals mijn zoon 
toen hij klein was eens wat spullen verkocht op een rommelmarkt
en ik hem de complimenten gaf omdat hij het zo goed deed,
trots zei: ik ben een echte zakelaar (rode streep;-)
Hij bedoelde natuurlijk zakenman, maar we gebruiken
het nog steeds, dat even terzijde)


Ik stapel alles wat maar enigszins op elkaar blijft liggen,
was, boeken, wasgoed, tekeningen, boeken, serviesgoed,
van alles door elkaar wat dan ligt op de trap, op de bank,
mijn werktafel, de servieskast of waar dan ook..
Verder stapel ik gedachten, woorden, irritaties,
hele gesprekken, nieuwe projecten en zorgen in mijn hoofd..
Ik stapel rustig verder (soms onrustig) totdat het servies
uit de kast kukelt, ik over de was struikel op de trap
en ik niks meer terug kan vinden..
Dan ruim ik alles op en stapel het netjes op,
als ik heel veel zin heb op kleur in de daarvoor
bestemde kasten en aangewezen plekken..
Ineens is er dan weer ruimte voor nieuwe..
het is een soort oneindige cirkel..


Evenzo in mijn hoofd, er komt altijd een moment
dat al mijn gedachten-stapels omvallen, dan buitelt 
alles door elkaar heen, ik kan er zelf geen wijs meer uit..
Dan voel ik de behoefte mijn hoofd keurig op een stapel
in de kast achter te laten (tussen het gevouwen wasgoed)
en er vandoor te gaan, met het circus mee ofzo ;-)
Natuurlijk doe ik dat niet, er is geen ontsnappen aan,
dus ruim ik op door lijstjes te maken, wat dingen af te handelen,
tijdschema's te verzinnen voor mezelf, om grip te krijgen
op de Dingen (wat maar matig lukt, overigens)

Dus vandaag ruim ik alle stapels op...
om ruimte te krijgen voor nieuwe (zie je: cirkel..)
En jij, ben jij een stapelaar, of heb je alles perfect onder controle,
zoja, zou je je geheim willen delen?

Ik wens je een fijne dag
-X-
Oja, ik wil graag een speldje sturen aan Helene en Wannesrasp,
(kunnen jullie mij je adres mailen?)
de andere verdeel ik op instagram.
(onnodig te zeggen, misschien, dat ik jullie het liefst
allemaal een geluksbrengertje stuurde..)

dinsdag 28 juli 2015

Circus


Er zijn van die dagen dat je wakker wordt
en dat je denkt ik pak mijn gebloemde koffer
en ga met het circus mee, waarmee ik voorgoed
achter de horizon verdwijn, dit is zo'n dag...
Hoewel het waarschijnlijker is dat ik morgenochtend gewoon 
weer hier achter mijn tafeltje zit, want hoe groot is
de kans dat ik een circus vind en mocht dat zo zijn,
denk ik niet dat ik als trapezewerker mee mag
(ik ben echt waardeloos met trapezes)
Daarnaast ben ik bang van leeuwen en beren
(op welke weg dan ook)
en als kassajuffrouw zou ik het ook niet echt goed doen,
want ik ga helemaal op blanco met cijfers :-)

Misschien kan ik een das breien voor de clown,
ik kan het altijd vragen..je weet maar nooit..

Ik fiets dus vandaag wat rond, op zoek naar het circus,
mocht ik onverrichter zake weer hier terugkeren,
meld ik mij morgen weer.

Ik wens je een fijne dag, en mocht je een zoekende
vrouw op een oude fiets met een gebloemde koffer zien,
zwaai dan even, goede kans dat ik het ben.

-X-

maandag 27 juli 2015

A storm, a birthday & a mini give-away


Het was natuurlijk met name het weekend van De storm,
in 100 jaar was het niet zo tekeer gegaan in de zomer.
(misschien daarvoor wel eens maar dat is door 
niemand opgetekend of opgenoteerd zoals wij
hier wel eens voor de grap zeggen, maar dat is geen woord)
Dus de meeste tijd bracht ik door in mijn huisje
verscholen in het groen midden in de stad.
Het hele huisje stond te wapperen in de wind en de 
takken vlogen door de lucht maar ik vond het heerlijk..
(even los van de ellende die er ook door veroorzaakt is)
Ik hou wel van bijzonder weer en zeker 
weer wat je kunt horen, zoals het gieren 
van de wind en het tikken van de regen tegen de ramen..
(misschien iets met een jeugd in Zeeland?)


De schade hier viel erg mee, behalve wat grote takken
op de dijk en wat omgewaaide planten in de tuin,
is alles weer zoals het was..
Ook deze bijzondere roos staat nog steeds hier achter
in de tuin van mijn broer, hij nam hem een jaar of 20 geleden 
mee uit mijn tuin in Ovezande, waar hij het niet goed deed.
Het is nog steeds een onooglijk plantje, met zomaar
 een bloem per jaar, maar een doorzetter is het wel..


Gisteren was mijn zoon jarig, ook al woont hij al jaren
niet meer thuis het is toch een soort van melancholische dag..
Ik denk onwillekeurig altijd in uren terug, toen ging
ik naar het ziekenhuis, toen dit, toen dat, alles van die dag
staat in mij geheugen gegrift, ook omdat alles niet
echt voorspoedig verliep, hij werd te vroeg geboren,
en werd later op die dag per ambulance overgebracht 
naar een kinder IC in Rotterdam..
Uiteindelijk is alles helemaal goed gekomen
en is hij nu een beer van een vent (wel een hele lieve beer)
Van de week was hij even hier om de foto van 
de cover van mijn nieuwe boek te bewerken, zo fijn..
(op de foto, zijn visitekaartje, genummerd en gesigneerd :-)
(over een maand gaat hij definitief naar Wenen verhuizen,
ook dat hele idee droeg bij aan mijn melancholie..
loslaten, Ingrid, loslaten..)


Ik zou hem natuurlijk het liefst zo'n speldje
op zijn schouder speldje, zoals ik zag in Turkije bij
kleine kinderen, om het boze oog af te wenden,
maar dat zou wat merkwaardig zijn bij een volwassen man,
denk je niet (oh haha, zie je het voor je?)
Mocht je ook die neiging voelen bij degenen die je lief zijn,
ik heb hier nog 4 van die speldjes liggen, die ik wel 
wil weggeven (om bij te dragen aan het welzijn van wie dan ook)

Laat even een reactie achter als je er eentje wil ontvangen,
en misschien wil je mij wel laten weten
bij wie je het op zou willen spelden..

Ik wens je een hele goede week
-X-

vrijdag 24 juli 2015

Gone #364


(heel fijn weekend, gewenst!)

donderdag 23 juli 2015

Pictures of others..


Als ik op een rommelmarkt van die dozen zie staan
vol met oude zwart wit foto's, heeft dat op mij
een enorme aantrekkingskracht maar ik voel ook
iets van een soort weerzin, niet dat de plaatjes niet mooi 
zijn, maar het lijkt allemaal te persoonlijk..
Daarnaast heeft het iets heel treurigs al die vergeten
mensen, momenten en landschappen die verloren 
 zijn gegaan terwijl de jaren verstreken.
Toch rommel ik er altijd doorheen en zo af en toe
neem ik iets mee, zoals deze negatief mapjes.


Gewoon omdat ik ze wil redden uit de doos, 
maar vervolgens belanden ze bij mij daar ook in.
Ooit leek het belangrijk om de dingen die er
op de foto's en de negatieven staan vast te leggen,
omdat ze mooi, vreugdevol of misschien 
gewoon gezellig waren, maar altijd met het idee,
dat men zich ze zou herinneren: weet je nog?
Nee, niemand weet het meer, noch zijn ze binnen
de familie gebleven, anders zouden ze niet op
een rommelmarkt te koop worden aangeboden.
Dat stemt mij wat treurig en dwingt je toch wel
even om over de relativiteit der dingen na te denken..
(mij wel, in ieder geval, vervolgens vergeet ik
het dan ook weer hoor :-)


Ik ben er ook niet uit of ik het nou fijn zal vinden
als het beschreven foto album van gisteren
ooit in een doos op een rommelmarkt terecht zal komen.
Misschien toch liever niet, maar mocht het zo zijn,
dan hoop ik dat iemand het er uit vist, bekijkt,
zich afvraagt wie die kinderen waren
wat nadenkt over relativiteit en het vervolgens 
opbergt in haar persoonlijke archief met 
bijzondere dingen, op reis door de tijd..

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 22 juli 2015

My life in pictures #2


Van het weekend was mijn broer zijn schuurtje
aan het opruimen, daarbij kwamen allerlei verloren
gewaande spullen weer tevoorschijn..
Een paar ervan kwam hij aan mij laten zien
(mijn broer is ook mijn huisbaas en woont naast mij,
of ik naast hem, het is maar hoe je het bekijkt)
Het eerste wat hij bracht was een camera die nog 
van mijn moeder zou zijn geweest, ik had er geen enkele
herinnering aan, ik heb mijn moeder nog nooit een foto,
zien maken, er zijn ook nagenoeg geen foto's van mij
(of ons) van vroeger, dus bijzonder was het wel..


Het volgende wat hij meenam was een foto album,
ik herkende het meteen hoewel het jaren geleden
was dat ik het ooit zag, ik was het vergeten,
maar ik wist het meteen weer..
Het zijn foto's die genomen en ingeplakt zijn door mijn 
stiefvader (dat klinkt ongezelliger dan het is) Dries,
op een klein reisje langs wat familieleden.
Ik zal zo ongeveer een jaar of 10 zijn geweest, 
mijn zus ongeveer 8 en mijn broer 12.


Terwijl ik er door heen bladerde wist ik het ineens
allemaal weer, de nieuwe kleren die we aan hadden
(we kregen niet zo vaak nieuwe kleren dus dat
was echt iets heel fijns)
Mijn zusje en ik allebei een nieuw pak, zij roze,
ik lichtblauw, op de groei gekocht zodat het 
nog een jaartje extra meekon, zie je de riem om mijn broek?
En oh, de balletjes in onze staarten...


Ergens in mij zit dit kleine meisje nog, hoewel er vele
 lagen over heen zijn gegroeid in de loop der jaren..
Het vinden van dit album heeft iets losgemaakt
bij mij, het was ontroerend om ineens terug te kunnen kijken
in de tijd, maar ook confronterend op een bepaalde manier.
Bij voorkeur denk ik eigenlijk liever niet aan vroeger,
laat ik het zo zeggen dat ik niet speciaal
een bijzonder feestelijke jeugd heb gehad.
En hoewel ik daar in vrede mee ben, de dingen zijn
gegaan zoals ze gingen, zie ik toch iets in de blik
van mijn jonge zelf wat mij de afgelopen dagen 
terugbracht naar toen..en mij enigszins uit mijn 
evenwicht bracht..


Het was een bijzondere vondst, het album,
ik heb er naar gekeken, over nagedacht,
van alles bij gevoeld, een blogbericht over 
gemaakt en nu sla ik het weer dicht
 laat het verleden ingeplakt in een album
en geef ik het terug aan mijn broer, waar het waarschijnlijk
weer in een la verdwijnt, misschien komt het nog eens
boven water, misschien ook niet, maar voor mij is het goed zo.

Ik wens je een fijne dag,
-X-

dinsdag 21 juli 2015

Laundry love..


Als je al zo'n bijna 2000 blogberichten hebt gemaakt
(kan je dat geloven 2000, als je dat tegen mij gezegd had
toen ik begon met bloggen zou ik gezegd hebben
maar waarover dan, haha) komen er natuurlijk
een aantal onderwerpen regelmatig voorbij...
Eentje daarvan is de was, ik heb geen idee waar mijn 
liefde voor wasgoed vandaan komt, maar mijn hart
springt altijd op van een goede waslijn..
Zoals deze in een buurtje in Istanbul, P. had het idee
om hier heen te gaan, hoewel het niet bepaald een
toeristische wijk is en we best wat moeite moesten doen
om er te geraken..
Eerst moesten we een bus zoeken op zo'n groot plein,
met tientallen ronkende bussen, in de brandende zon.
Het was een drukte van belang, zeg maar chaos..
na een tijd zoeken en vragen propten we onszelf
in zo'n overvolle bus (helemaal niets voor mij, maar ik 
doe in dat soort situaties altijd gewoon alsof
ik er niet helemaal echt ben en loop blind achter P aan :-)


We stapten wel op de juiste plek uit, er zijn altijd mensen
die willen weten wat je gaat doen, en je de weg willen wijzen..
De wijk was volkomen in verval, maar je kon zien
dat het er ooit prachtig geweest moest zijn.
Wij bestelden soep in een cafeetje, die zo vet was,
dat ik het niet weg kon krijgen, zelfs niet voor de beleefdheid..
Daarna wandelden we wat rond, het leven speelde zich
voornamelijk op staat af, overal speelde kinderen,
zaten vrouwen met elkaar te kletsen..gewoon tussen 
de rommel op straat, maar iedereen leek er volkomen
tevreden mee, er heerste een kalme rust in het wijkje..
Het allermooiste vond ik natuurlijk de waslijnen 
die tussen de huizen gespannen waren.
Overal wapperde de was als vrolijke vlaggen..


Aanvankelijk voelde ik een enorme aarzeling om het 
wasgoed te fotograferen, het lijkt toch wel erg persoonlijk..
Maar ik was er zo door betoverd dat ik uiteindelijk
toch mijn camera pakte, ik dacht dat als men het niet
goed zou vinden ik dat wel zo horen..
Maar niemand leek op mij te letten, dus ik nam de 
ene foto na de andere, totdat ik het gevoel had dat ik 
werd bekeken, ik keek op en daar hing een oude vrouw uit het raam.
Druk schreeuwend en gebarend naar mensen op straat,
ineens had ik oogcontact met haar, ik maakte een gebaar
naar mijn camera en ze knikte, even een klein moment
van verstandhouding, alsof ze begreep waarom ik de 
foto's nam, misschien werd ze wel net zo blij
van het vrolijke wasgoed aan de lijnen als ik..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 20 juli 2015

My world in pictures #1


-Foto van mijn uitzicht achter, vroeg in de morgen-

De laatste dagen stond in het teken van foto's
(ook nog wel in het teken van andere dingen,
maar ik kan nu eenmaal niet alles vertellen, 
de berichten zouden eindeloos lang zijn :-)
Eerst natuurlijk het fotograferen van de cover op donderdag,
ik had alles tot in de puntjes voorbereid, het idee uitgetekend,
het meubilair in de kamer versleept om ruimte te maken,
en gewacht tot het juiste licht door het raam scheen..
Eigenlijk waren we met een uurtje of drie klaar
en ik mag wel zeggen dat was boven verwachting..
Vrijdag zocht ik alle foto's uit, en koos ik er twee 
uit die geschikt lijken, nu moet het natuurlijk 
nog bewerkt worden, naar de vormgever en goedgekeurd..


-de verschoven tafel, staat er nog steeds-

Zaterdag deed ik een bijzondere foto-vondst op een
rommelmarkt en later die dag bracht mijn broer 
mij een verloren gewaand foto-album, maar daarover 
later meer (het wordt misschien wel een hele foto week)
Nu ik zo bezig was met al die foto's dacht ik terug 
aan de eerste camera die ik kreeg toen ik 21 was..
Een heuse spiegelreflex camera, waar ik zwart wit foto's
mee nam, die ik zelf afdrukte in een mini-doka.
(oh dat moment dat de afbeelding langzaam zichtbaar
werd in zo'n bak met vloeistof in het halfduister,
werkelijk een magisch moment..)
Later nam ik duizenden foto's van de kinderen,
ik heb een verhuisdoos vol met albums, ik plakte
alles in, echt waar en schreef er verhaaltjes bij..


-schaduw-zelfportret hier achter in de tuin-

Eigenlijk hetzelfde wat ik hier doe, ik plak een plaatje
en schrijf er een verhaaltje bij..
Mijn leven in plaatjes...het gekke is dat als ik naar 
de foto's kijk het er allemaal mooier uit ziet
dan het in werkelijkheid is, het geeft een geflatteerde blik
op de werkelijkheid, alles lijkt blij en helder..
Misschien is het wel een beeld van het leven
zoals ik het graag zou willen zien..

Enfin, genoeg gefilosofeerd op deze maandagochtend,
ik wens je een stralende dag,
en heel veel mooie plaatjes!
-X-

vrijdag 17 juli 2015

Flowers


Joehoe, het is gelukt met de coverfoto's gisteren,
ik wens je een heel fijn weekend,
en een heleboel bloemen natuurlijk!
-X-

donderdag 16 juli 2015

A lonely chair and a cow


Elke keer als ik de map afbeeldingen open,
valt mijn oog op deze foto's, waarschijnlijk omdat 
ze zo opvallen vanwege de prachtige wand.
En elke keer denk ik die kan ik wel voor mijn blog 
gebruiken maar dan denk ik wat moet ik er over zeggen.
Een gele wand, een eenzame stoel en een koe..
dat is het eigenlijk als je er zo naar kijkt.
Maar ik denk ook meteen aan het stille dorpje
waar we doorheen reden, of beter gezegd in reden,
want de weg hield ergens gewoon op..
Ik vond het een beetje gek om uit te stappen,
in dit dorp waar de tijd stil had gestaan.


Er zaten wat mannen onder een luifel thee te drinken,
toen we met de auto langsreden zag je dat ze
ons volgden met hun ogen, ik wilde absoluut geen 
inbreuk maken op het kalme dorpsleven door daar 
als een oververhitte toerist met een fototoestel rond te lopen..
Dus ik zei tegen P. we stappen uit, lopen langs het cafeetje,
en als de mannen ons begroeten lopen we door.
(Dat voelde als een soort van goedkeuring, voor het 
feit dat we daar even kwamen kijken)
En ja hoor, een ieder stak zijn hand op en wij 
wandelden door het schilderachtige dorpje..
En daar lag zomaar een koe te slapen, het was zo'n 
prachtig beeld dat het leek alsof hij daar
express was gaan liggen omdat zij daar 
zo voordelig uitkwam tegen die gele wand..


De koe was zo mak als een lammetje, of misschien
gewoon suf van de hitte en liet zich als een model fotograferen.
Later schoven wij aan onder de luifel en dronken
een kopje thee mee, een beetje babbelend met iemand..
waar je ook komt in Turkije er is altijd wel iemand
die een praatje wil maken, hetzij over hun eigen tijd
ergens in Nederland, Duitsland of noem maar op,
of een familielid waar dat woont..
(zo van, ik heb een neef in Groningen, ken je die :-)
het was een magisch uurtje daar in het verlaten dorp
en elke keer als ik mijn afbeeldingen mapje open,
zie de foto's en ben ik weer even daar, bij
de gele wand, de eenzame stoel en de koe..

Ik wens je een fijne dag, er is een waterig zonnetje,
dus ik heb goede hoop dat het helemaal goed 
gaat komen met het fotograferen van de cover.
-X-

woensdag 15 juli 2015

Need some light and colour..


Het zijn grijze dagen op het moment,
normaal vind ik een beetje grijs helemaal niet erg,
maar op het moment tuur ik naar de hemel,
en kijk op weer sites op zoek naar de zon..
Over twee weken moet ik namelijk de cover inleveren
van mijn volgende boek, dat lijkt heel erg vroeg
voor een boek wat pas volgend jaar maart uitkomt..
Maar die cover moet dan eerst bewerkt worden door
de vormgever,vervolgens moet de uitgever het 
een goed idee vinden en daarna moet het langs
de verkoop-afdeling van de uitgever, die het 
bekijken op verkoopbaarheid en als dat allemaal
in orde is, wordt het in de aanbiedings-folder
voor boekhandelaren gezet, zodat zij het 
er alvast op in kunnen tekenen.


De rest van het boek is dan nog helemaal niet af,
dat geeft wel een soort van druk op mij,
zoals je je misschien kan voorstellen, ik moet het 
dan nog wel even waarmaken, allemaal..
Bij Vive la vie werd de cover een week voordat 
het naar de drukker ging nog opnieuw gemaakt,
bovendien werd de titel veranderd, omdat niemand
echt tevreden was met hoe het was..
(de verkeerde cover + titel stonden wel al in de folder)
Dat was nogal een stress gedoe achter de schermen,
dus deze keer moet het vanaf het begin goed zijn.
De titel is al bekend, en goedgekeurd, nu de cover nog..


Omdat ik alleen fotografeer met daglicht,
ik weet helemaal niet hoe het werkt met lampen en al,
zit ik met smart te wachten op licht en kleur..
Het hoeft niet zo uitbundig als deze fruit foto's
die ik nam op een markt in Istanbul, maar dit grijze weer..
ohoh, kom op met die zon, alsjeblieft.
Misschien kunnen jullie even meeroepen naar de zon..

Heb ik ook nog een vraag aangaande mijn boek, 
ik zoek nog een leuke plek (huisje met tuin)
in Frankrijk om te foto's te maken 
ergens eind augustus of begin september,
liefst ergens tot halverwege in Frankrijk..
Zou je mij willen mailen als je iets weet,
ik zoek wel via internet, maar ik zie door de bomen
het bos niet meer (of door de kersen de kers niet, haha)

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 14 juli 2015

Cats of Istanbul.


Laatst kwam mij ter ore dat de katten die ik 
achterliet in Driewegen toen ik daar weg ging
waren overleden en hoewel ik ze daar liet omdat ze oud
waren en ik niet met ze rond wilde gaan slepen,
raakte mij het toch, ik was dol op die katten..
Mijn hele leven lang heb ik ze gehad behalve de laatste jaren.
(En dat was ook maar beter, met al dat verhuizen)
Ik mis het ook, het heeft iets ongelofelijks gezelligs,
een kat in huis, maar wat ik vooral mis is dat ik er
tegen kan babbelen, want ik praat tegen elke kat
die ik waar dan ook tegen kom
(het gaat gewoon vanzelf, ik moet even iets zeggen)


In Istanbul kon ik mijn lol op, overal, echt overal
zijn katten en dan niet van die zielige zwerfkatten,
nee, er wordt blijkbaar goed voor ze gezorgd.
Ze leven wel op straat maar ze zien er goed uit,
overal zie je bakjes met eten staan en bovendien 
hebben ze soort hokken, die er een beetje uit zien
als konijnenhokken, maar dan wat ruimer,
met kussentjes erin, waar ze in kunnen slapen.
(een soort katten-flats, echt heel goed bedacht)


Elke keer als ik er eentje zag, maakte ik er een foto van
(ik laat er maar een paar zien) en maakte ik even
een praatje, ik krijg natuurlijk nooit antwoord,
maar dat is misschien wel het charmante ervan.
Bij het appartement waar wij logeerden kwam ik elke keer
een zwart witte kat tegen, helemaal niet schuw.
Op een gegeven moment gaf ik hem wat stukjes kaas
(ha jongen, wil je iets te eten, wacht even dan :-)
en daarna zat jij elke keer voor de deur te wachten
als we terugkwamen...(hallo zeg, ben je er weer)


Een keertje kwamen wij terug, ik zag de kat nergens,
toen ik uit het raam van het appartement keek
(dit was het uitzicht als je naar rechts keek)
en nog een keer goed keek, zag ik...neee..oohh..
de kat lag op het randje van een vensterbank te slapen.
Ik kreeg zelf gewoon een wiebelend gevoel in mijn benen
(wat ik altijd heb op hoogte..) bij het beeld.
Af en toe zag je de staart een beetje naar beneden zakken,
ik had een sterke neiging om hem te roepen
en te zeggen; kom eens snel naar beneden, jij (ben je gek?)
Dat deed ik natuurlijk niet om hem niet te laten schrikken,
maar ik heb uit het raam zitten kijken 
totdat hij in het aftandse pand verdween (pfff)


Toen hij eenmaal wat lager zat heb ik hem 
nog wel even toegesproken en gewezen op de gevaren 
van het Te hoog slapen op vensterbanken..
Zoals je ziet dacht hij: huhu en jaja, kom nu 
maar op met die kaas van je..

Op het moment pas ik op de kat van de buren,
dat is gezellig, af en toe komt ze even buurten en geef
ik haar een schoteltje melk en informeer ik naar haar welzijn
(ik heb de indruk dat het allemaal prima gaat)
want ik mis het wel hoor, een kat..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 13 juli 2015

Colouring book..


Lang geleden zat ik een blauwe maandag op de 
lerarenopleiding tekenen, dat deed ik in 
combinatie met het vak textiele werkvormen.
Dat vond laatste ik heel erg leuk maar het tekenen,
ohoh, wat ingewikkeld vond ik dat..
Ik hield wel van tekenen zomaar voor jezelf en wat 
er zoal in mij opkwam, niet om te leren hoe je een 
ander bijvoorbeeld een paard kan leren tekenen.
Uiteindelijk ben ik gestrand op het vak Artis,
wat zoveel inhield als het 4 uur per weken tekenen 
in de dierentuin, aah gek werd ik ervan, die dieren 
liggen ook nooit stil (kan je ze niet kwalijk nemen, hoor)
Aan het einde van de les werden de tekeningen verscheurd
die niet goed waren (echt waar) je had er zo'n 50 nodig,
ik geloof dat ik er niet meer dan drie had..
Ik verliet de opleiding en heb jaren niet meer getekend
(ik had toch wel een teken-deukje opgelopen)


Wel begon ik op een gegeven moment weer
poppetjes te tekenen voor mijn kinderen en nog 
veel later voor mijn blog (dat was spannend ..)
Ik heb het plezier weer helemaal teruggevonden,
en met enig trots laat ik de dummy zien van mijn kleurboek.
(of eigenlijk is het een soort enveloppe met tekeningen)
Het moet nog naar de drukker en pas in september
zal het in de winkel liggen maar ik heb het gevoel
dat er weer een cirkel rond is op deze blauwe maandag ;-)

En oja, er zit ook een kleurplaat in van een dierentuin
met mijn eigen onbeholpen dieren, haha,
gewoon omdat ik er zin in had...

Ik wens je een fijne dag, en als je iets prettig vind om te 
doen, laat je dan nooit door een ander zeggen 
dat het niet goed is, doe gewoon wat je fijn vind!

-X-

vrijdag 10 juli 2015

Anchor


(en zo ploeteren wij voort ;-)
Ik wens je een heel fijn weekend
-X-